Κεντρική / History & Games / Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ – Port Royal

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ – Port Royal

Δείτε τι καινούργιο, μόλις έφτασε...

Ένα από τα αγαπημένα μου θέματα στο χώρο των επιτραπέζιων, είναι το πειρατικό. Δεν ξέρω αν έχει να κάνει με τα παιδικά μου χρόνια, τότε που το role playing παίζονταν στις γειτονιές και το ρόλο των miniatures τον είχαμε εμείς, ή από τη γοητεία που ασκεί μια ρέμπελη, σχεδόν άναρχη ζωή, όπου για να αποκτήσεις κάτι αρκεί να το αρπάξεις.

Όποια και να είναι η αλήθεια μικρή σημασία έχει. Αυτό που είναι σημαντικό είναι ότι μου αρέσουν τα παιχνίδια με πειρατικό θέμα. Αν είναι καλοφτιαγμένα τα απολαμβάνω ανεξάρτητα αν είναι καρτοπαίχνιδα, με μινιατούρες, αν έχουν euro ή ameritrash μηχανισμούς.

Ένα κοινό στοιχείο που μοιράζονται τα περισσότερα από αυτά τα παιχνίδια είναι ότι εκτυλίσσονται στο νησί της Τζαμάικα και φυσικά στην πάλε ποτέ σημαντικότερη πόλη του νησιού, το Port Royal. Άπειρο μελάνι και χιλιόμετρα φιλμ έχουν χρησιμοποιηθεί για να γράψουν και να δείξουν τις σπουδαιότερες πειρατικές περιπέτειες. Η μεγαλύτερη πειρατική ιστορία που γράφτηκε ποτέ όμως δεν είναι κάποιο μυθιστόρημα  ούτε θα έρθει με τη μορφή μιας ακόμη συνέχειας των Πειρατών της Καραϊβικής. Έχει ήδη συμβεί πριν από 300 χρόνια. Είναι η ίδια η ιστορία του Port Royal.

Το Port Royal βρίσκεται σε ένα μικρό νησάκι (τώρα πια χερσόνησος, μετά την κατασκευή δρόμου που το συνδέει με το κυρίως νησί) στην είσοδο του λιμανιού του Kingston. Η Τζαμάικα  είναι σε προνομιακή  τοποθεσία σε σχέση με την υπόλοιπη Καραϊβική και επομένως δεν ήταν έκπληξη το γεγονός ότι καταλήφθηκε από Ευρωπαίους αποίκους σχεδόν αμέσως. Οι Ισπανοί ήταν οι πρώτοι Ευρωπαίοι που έφτασαν στο νησί (μαζί με τον Χριστόφορο Κολόμβο το 1494) και χρειάστηκαν 15 χρόνια για να ακολουθήσει και ο μόνιμος εποικισμός όταν ο Juan de Esquivel μαζί με μια μικρή ομάδα έφτασαν στο νησί με σκοπό να βρουν πολύτιμα αγαθά όπως χρυσό και ασήμι. Τελικά η κύρια ασχολία τους περιορίστηκε στην καλλιέργεια ζαχαροκάλαμου. Η κύρια αξία του νησιού για τους Ισπανούς, βασιζόταν στην εγγύτητά του με τις εμπορικές διαδρομές και την ευκολία του σαν λιμάνι για επισκευή πλοίων.

Οι Ισπανοί είχαν τον έλεγχο  του νησιού για περίπου 145 χρόνια μέχρι να κατακτηθεί από τους Βρετανούς το 1655. Οι Βρετανοί ήταν υπεύθυνοι για την ονομασία του οικισμού αρχικά σε Cagway και στη συνέχεια σε Port Royal. Τότε ήταν που τα πράγματα άρχισαν να γίνονται ενδιαφέροντα. Λόγω της θέσης του, το Port Royal ήταν ένα στρατηγικό σημείο μεγάλης σημασίας στην Καραϊβική και οι Βρετανοί επιθυμούσαν να το ενισχύσουν αμυντικά όσο ήταν δυνατόν. Το 1657, ο κυβερνήτης του οικισμού, Edward D’Oley, βρήκε μια μοναδική λύση στις ανησυχίες του για την άμυνα. Κάλεσε μια ομάδα ιδιωτών με το όνομα «Αδελφοί της Ακτής» να κάνουν το Port Royal το λιμάνι τους. Οι Αδελφοί της Ακτής ήταν μια πειρατική συντεχνία στην οποία ανήκε ο διάσημος (ή κακόφημος αν προτιμάτε) Χένρι Μόργκαν, και ναι, αυτός είναι ο τύπος από τον οποίο πήρε το ρούμι τ όνομά του. Ο  Χένρι Μόργκαν έφτασε να γίνει υποδιοικητής της Τζαμάικα, αλλά αυτό είναι για κάποια άλλη ιστορία. Οι Αδελφοί με εντολή της Βρετανικής Διοίκησης, επικέντρωναν τις επιθέσεις τους στις ισπανικές πόλεις και πλοία, καθώς τα ισπανικά ναυτιλιακά συμφέροντα θεωρούνταν απειλή για τα βρετανικά συμφέροντα.

Αυτή η τακτική είχε έναν ενδιαφέροντα αντίκτυπο, επαναπροσδιορίζοντας κατά πολύ την ανάπτυξη της περιοχής της Καραϊβικής. Αρχικά, η Καραϊβική ήταν κυρίως ισπανικός τομέας. Η βρετανική κυβέρνηση του Port Royal καλωσόρισε τους πειρατές και τους έδωσε άσυλο αν μπορούσαν και οι ίδιοι με τη σειρά τους να προστατεύουν την πόλη από τους Ισπανούς. Οι συχνές επιθέσεις πειρατών στα ισπανικά πλοία και οικισμούς απαιτούσαν από την ισπανική κυβέρνηση να αφιερώνει όλο και περισσότερους πόρους για να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Αυτό δεν άφηνε δυνατότητες στους Ισπανούς να ανακαταλάβουν το Port Royal, με αποτέλεσμα η στρατηγική άμυνας του Κυβερνήτη D’Oley να είναι απόλυτα επιτυχής, αν και αργότερα θα του γύριζε μπούμερανγκ!

Οι πειρατές και η πειρατεία δεν καθορίζουν απλώς την πολιτική της περιοχής, αλλά και την οικονομία. Η πειρατεία επιβλήθηκε επίσημα από το Βρετανικό Στέμμα, γεγονός που σημαίνει ότι οι «κουρσάροι» με μια επίσημη επιστολή (βασικά μια «άδεια» πειρατή) μπορούσαν να ενεργούν ανενόχλητοι και το μόνο που είχαν να κάνουν ήταν να πληρώσουν ένα μέρος της λείας στην κυβέρνηση της πόλης. Το υπόλοιπο θα μπορούσε να δαπανηθεί από τους ίδιους. Αυτή η επίσημη κύρωση του «επαγγέλματος» της πειρατείας, οδήγησε το Port Royal στο να γίνει ένα από τα πιο δημοφιλή λιμάνια της Καραϊβικής για τους Βρετανούς και τους Γάλλους πειρατές, οι οποίοι, μετατρέπουν την πειρατεία σε σημαντικό κλάδο της οικονομίας και της απασχόλησης για την περιοχή. Το 1689, σχεδόν το μισό του πληθυσμού της πόλης ασχολούνταν με την πειρατεία και το εμπόριο των λεηλατημένων και τα αποτελέσματα ήταν πιο εκπληκτικά από ότι θα μπορούσατε να φανταστείτε.

Ενώ το Port Royal είχε έναν καθεδρικό ναό και τέσσερις εκκλησίες, το υπόλοιπο της πόλης ήταν λίγο λιγότερο ευσεβές. Λέγεται ότι περίπου το 25% της πόλης (ναι, ένα από τα τέσσερα κτίρια) ήταν είτε πορνεία είτε μπαρ. Αυτό έδινε στους πειρατές πολλά μέρη για να ξοδέψουν χρήματα. Και τα χρήματα δεν ήταν κάτι που τους έλειπε. Σύμφωνα με ιστορικές έρευνες του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου σε αρχεία, οι 300 άνδρες που συνόδευαν τον Henry Morgan στην επιδρομή του στο Portobello (Ισπανική πόλη στο σημερινό Παναμά) το 1668 επέστρεψαν στο Port Royal με λεία τουλάχιστον £60 ο καθένας. Αυτό το ποσό αντιστοιχούσε σε δύο ή τρεις φορές το συνηθισμένο ετήσιο μισθό εργάτη φυτείας! Και αυτό μετά από μία μόνο επιδρομή! Στην ιστορία της Τζαμάικα (πρ. κυκλοφορία 1739), ο Charles Leslie έγραψε για το τι συνέβη με τους πλούσιους πειρατές όπως αυτοί στο Port Royal:

«Το κρασί και οι γυναίκες στράγγιζαν  τον πλούτο τους σε τέτοιο βαθμό ώστε μερικοί από αυτούς να αναγκάζονται να καταφεύγουν στη ζητιανιά. Είναι γνωστό ότι ξόδευαν 2 ή 3.000 «κομμάτια των οκτώ» (Ισπανικό δολάριο, γνωστό και ως κομμάτια των οκτώ. Ασημένιο νόμισμα, αξίας οκτώ ισπανικών ριάλ, που κόπηκε στην Ισπανική Αυτοκρατορία μετά το 1598) σε μία νύχτα! Ένας από αυτούς έδωσε σε μία πόρνη 500 νομίσματα, απλά για να την δει γυμνή! Συνήθιζαν να αγοράζουν κρασί με το βαρέλι έχοντας και ένα σωλήνα, να το τοποθετούν στο δρόμο και να υποχρεώνουν όλους όσους περνούσαν να πιουν.»

Ας κοιτάξουμε τι σημαίνει αυτό με όρους σημερινού νομίσματος. Στα πειρατικά χρόνια, τα χρήματα δεν ήταν χαρτονομίσματα ή υπόλοιπα χρεωστικών καρτών, ήταν κέρματα από πολύτιμα μέταλλα. Ενώ τα «κομμάτια των οχτώ» κόπηκαν στην Ισπανία, ήταν ουσιαστικά το πρώτο παγκόσμιο νόμισμα και αποτελούσε νόμιμο συναλλακτικό χρήμα στις ΗΠΑ μέχρι το 1857.

Ένα «κομμάτι των οκτώ» είχε ισοδύναμη αγοραστική δύναμη με περίπου 60 Ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι ο πειρατής που αναφέρθηκε παραπάνω, ξόδεψε περίπου 30.000 Ευρώ για να δει μια γυμνή γυναίκα (οι φρικαλεότητες της ζωής πριν από το ίντερνετ!), και μερικοί ίσως ξόδευαν 120.000 με 180.000 Ευρώ σε μια μόνο νύχτα. Τελικά αυτοί οι πειρατές έκαναν πραγματικά κάποιες σωστές επιλογές σταδιοδρομίας! Η τοποθεσία, η οικονομία, η πειρατεία και όλοι οι άλλοι παράγοντες που δρουν υπέρ του Port Royal οδήγησαν σε εκπληκτική ανάπτυξη της πόλης. Μεταξύ 1655 και 1692 το Port Royal αυξανόταν ταχύτερα από κάθε πόλη που ιδρύθηκε από τους Άγγλους στον νέο κόσμο. Το 1692, αναφέρθηκε ότι είχε περίπου 10.000 κατοίκους και θεωρήθηκε ως η μεγαλύτερη και πλουσιότερη πόλη στον νέο κόσμο. Ναι, αυτό σημαίνει ότι ξεπερνούσε τη Νέα Υόρκη και άλλες πόλεις στη Βόρεια Αμερική. Το Port Royal ήταν η πρωτεύουσα της πειρατικής κουλτούρας. Με καθαρά ναυτικούς όρους, η πόλη ήταν ο καπετάνιος του πλοίου και, όπως κάθε καλός καπετάνιος, βούλιαξε μαζί με το πλοίο του. Και αυτό δεν είναι σχήμα λόγου! Συνήθως όταν μιλάμε για τις πόλεις του παρελθόντος, μιλάμε για τα ερείπια αυτών των πόλεων. Για αιώνες, οι άνθρωποι χτίζουν νέες πόλεις πάνω από τις παλιές, χρησιμοποιώντας τα υλικά της παλιάς για να χτίσουν την καινούργια. Αυτό μας περιορίζει στο να μελετάμε τα θεμέλια ή το περιστασιακά κατεστραμμένο κτίριο, ερμηνεύοντας όσα αντικείμενα μπορούμε να βρούμε θαμμένα. Η ιστορία είναι λίγο διαφορετική για το Port Royal και όλα εξαιτίας μιας μοιραίας ημέρας στα μέσα του 1692. Μικροί σεισμοί δεν ήταν άγνωστοι στην περιοχή. Ήδη το 1688, ένας μικρός σεισμός είχε καταστρέψει, σύμφωνα με αναφορές, τρία σπίτια. Αυτό το γεγονός όμως δε στάθηκε ικανό να προετοιμάσει την πόλη για αυτό που επρόκειτο να έρθει.

Ήταν η 7η Ιουνίου του 1692 όταν τρεις μεγάλοι σεισμοί χτύπησαν την πόλη σε σύντομο χρονικό διάστημα. Σαν να μην ήταν αρκετό, οι σεισμοί ακολουθήθηκαν από ένα τσουνάμι που «έπνιξε»  το Port Royal κάτω από 12 μέτρα νερού. Πάνω από 2.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους εκείνη την ημέρα σε ένα συμβάν που ο τοπικός κλήρος (και οι Ισπανοί ίσως) ερμηνεύει ως “τιμωρία του Θεού”. Όπως αποδείχθηκε, το λιμάνι του Port Royal δεν ήταν στην πραγματικότητα χτισμένο πάνω σε βράχο, αλλά μάλλον σε μάλλον υπόστρωμα με χαλαρό χώμα. Κάτω από τη συνδυασμένη δύναμη του σεισμού και του τσουνάμι, μεγάλο μέρος αυτού του εδάφους «υγροποιήθηκε» συμβάλλοντας έτσι σημαντικά στην έκταση της ζημίας. Ουσιαστικά, αν υπήρχε κάτι που θα μπορούσε να πάει στραβά για το Port Royal, πήγε. Μετά τους σεισμούς και τις πλημμύρες, κάθε κτίριο στην πόλη ήταν πλέον ακατοίκητο. Ο αριθμός των νεκρών εκείνης της μίας ημέρας, όσο μεγάλος κι αν ήταν, δεν λαμβάνει υπόψη ούτε τις λεηλασίες, ούτε την πείνα, ούτε και τις ασθένειες που ακολούθησαν. Σαν τελικός απολογισμός, περίπου τα δύο τρίτα της πόλης βυθίστηκαν στη θάλασσα.

Κατά κάποιο τρόπο, η κληρονομιά του Port Royal έζησε ακόμα και μετά το σεισμό. Μετά την ολοκλήρωση της “επίσημης” εποχής πειρατείας, η πόλη εξακολουθούσε να είναι ένας δημοφιλής προορισμός για ανεξάρτητους πειρατές. Δυστυχώς, εδώ ξεπεράστηκε και η αρχική αμυντική στρατηγική των Βρετανών. Ενώ οι αρχικές ομάδες των πειρατών επικεντρώνονταν στα ισπανικά πλοία και οικισμούς, οι πιο πρόσφατοι πειρατές ήταν πολύ λιγότερο … επιλεκτικοί. Έκαναν αδιάκριτες επιθέσεις σε πλοία, γεγονός το οποίο προκάλεσε μερικά προφανή προβλήματα στην τοπική κυβέρνηση. Μέχρι το 1720, η πόλη (πολύ μειωμένη σε μέγεθος πια) είχε αρχίσει να καθαρίζει τα του οίκου της, και άρχισε να κερδίζει την ίδια προσοχή με το να στέλνει πειρατές στην αγχόνη όπως κάποτε έκανε με το να τους προστατεύει. Ο αντίκτυπος του Port Royal εξακολουθεί να είναι αισθητός ακόμα και σήμερα. Το Kingston, πρωτεύουσα της Τζαμάικα, ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 1692, αμέσως μετά την καταστροφή του Port Royal. Η πόλη χτίστηκε για να στεγάσει τους επιζώντες της τραγωδίας και μεγάλωσε για να γίνει η μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Η «πρωτεύουσα της πειρατείας» θα μπορούσε να βυθιστεί σε έναν γαλάζιο τάφο, αλλά ο θρύλος της ζει μέχρι σήμερα μέσα από ταινίες, βιβλία και επιτραπέζια, αλλά κυρίως μέσα από τη φαντασία μικρών ή και λιγότερο μικρών παιδιών.

Κάντε click παρακάτω στο εξώφυλλο του κουτιού του παιχνιδιού για να μεταβείτε στην σελίδα καταχώρησης με περισσότερες πληροφορίες, κριτική για το παιχνίδι και άλλες ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες:

Βρείτε τις καλύτερες τιμές, που αλλού?

Σχετικά με Αντρέας Δάγλας

Αντρέας Δάγλας
Τι πρέπει να ξέρει κάποιος για τον Αντρέα που να είναι τόσο ενδιαφέρον για να το διαβάσει; Μάλλον τίποτα. Αν όμως φτάσατε μέχρι εδώ διαβάζοντας, τότε θα πάτε και παρακάτω. Γεννήθηκε το 1968 (μια μάλλον μέτρια χρονιά για τα κρασιά), στη Λευκάδα. Φοίτησε στη Βιομηχανική Πειραιά, αλλά βιομήχανος δεν έγινε. Έγινε όμως πατέρας δύο παιδιών και πασχίζει να είναι καλός σ αυτό το ρόλο. Λατρεύει τα κόμικς, την ιστορία και να παίζει. Προσωπικός του παράδεισος είναι το Μεγανήσι Λευκάδας.

Δείτε επίσης...

Wreck Raiders – How to Play Video

Το Επιτραπαίζουμε ετοίμασε άλλο ένα νέο Video που μας ζητήθηκε να παρουσιάσουμε. Δείτε πρώτοι το …