Κεντρική / Hot Topics / CONFESSIONS of a GAMER: “Η αθωότητα των συνεργατικών επιτραπέζιων”

CONFESSIONS of a GAMER: “Η αθωότητα των συνεργατικών επιτραπέζιων”

Δείτε τι καινούργιο, μόλις έφτασε...

Υπάρχουν στιγμές που μαζεύεσαι με την παρέα σου και θες να παίξεις ένα επιτραπέζιο χωρίς όμως να σκέφτεσαι την νίκη. Χωρίς καν να έχεις στο μυαλό σου, πως θα την φέρεις στο σπασικλάκι φίλο σου που με χαμόγελο βεβαιότητας, έχει ξεφυλλίσει όλα τα strategy tips, προκειμένου να σου πετάξει στην μούρη σου, άλλη μια νίκη.

Γι αυτό το λόγο φίλοι μου, υπάρχουν τα συνεργατικά παιχνίδια. Στα συνεργατικά παιχνίδια δεν χρειάζεται να σπάς το κεφάλι σου, για κάποια στρατηγική ενάντια σε άλλα τόσα αντίπαλα μυαλά. Όλοι οι παίχτες συνεργάζονται για ένα κοινό σκοπό. Ενάντια του ίδιου του παιχνιδιού.

Μα πόσο τυχεροί είμαστε που υπάρχουν τα συνεργατικά παιχνίδια? Χάρη σε αυτά υπάρχει ομόνοια πάνω στο τραπέζι. Χάρη σε αυτά μπορείς να παίξεις και με ανθρώπους, που δεν έχεις γνωρίσει και να λυθεί η γλώσσα τους. Είναι τόσο αθώα τα συνεργατικά παιχνίδια, μέχρι πάντα αποδείξεως του εναντίου…

Ας πάρω σαν πρώτο παράδειγμα το καρτοπαίχνιδο “The game”. Τι είναι αυτό? Οι παίχτες προσπαθούν να παίξουν όλη την τράπουλα του παιχνιδιού, βάζοντας τα νούμερα από το 2-99 σε αύξουσα ή φθίνουσα σειρά, χωρίς να μιλάνε μεταξύ τους, για το τι φύλλα έχουν πάνω τους. Αν κάποια στιγμή δεν έχουν να παίξουν ένα φύλλο τότε το παιχνίδι τελειώνει και η ήττα αιωρείται πάνω από τα κεφάλια τους. Να ένα παιχνίδι που υπάρχει ησυχία, χαλαρότητα και ηρεμία τόση όσο να πάθεις νευρικό κλονισμό. Το παιχνίδι κρατάει τόσο λίγο γιατί φυσικά είναι πολύ δύσκολο. Από την άλλη θα μου πεις ρε μεγάλε, αν δεν ήταν δύσκολο ποιο θα ήταν το νόημα? Aspetta που λεν και στο χωριό μου. Το ότι δεν μπορείς να μιλήσεις στο συμπαίχτη σου γιατί μόλις πέταξε μια κάρτα όπου έκαψε ολόκληρο το χέρι σου, σου δημιουργεί τέτοιο εκνευρισμό… Θες να τον πιάσεις και να του πεις : “Τι κάνεις εκεί ρε λουκουμά, θα χάσουμε ρεεεε”. Και δεν μπορείς να το πεις. Και έτσι αρχίζεις και τσαντίζεσαι χωρίς όμως να καταλαβαίνεις εκείνη την ώρα γιατί τσαντίζεσαι. Βέβαια για το ελαφρυντικό του παιχνιδιού, μπορεί να μην μπορείς να πεις τι νούμερα έχεις στο χέρι σου αλλά να το πας πλαγίως π.χ. “Θα ήθελα να μην παίξετε σε αυτή την στήλη”. Δεν έχει όμως πάντα σημασία τι λες γιατί το παιχνίδι, είναι τόσο σαδιστικό που κάποιος θα στην χαλάσει. Και εκεί έρχεται το αποκορύφωμα του παιχνιδιού. Ενώ έχεις χάσει και το παιχνίδι σου έχει δείξει την σκληρή φύση του, ξεστομίζεις κάτι που δεν το περιμένεις να το πεις: “ Πάμε άλλη μια παρτίδα?” Ποιος ο λόγος όμως συνεχίζεις να παίζεις ένα τόσο σαδιστικό κατά τα άλλα “αθώο” παιχνίδι?

Είναι αθώα τα συνεργατικά σου λέω. Πάρε για παράδειγμα επιτραπέζια τύπου “Shadows over Camelot”. Όλοι οι παίχτες συνεργάζονται για ένα κοινό σκοπό. Να κερδίσουν το παιχνίδι, όπου αυτό θα κάνει τα πάντα να το χάσετε. Είναι σαν τον νόμο του Μέρφι γιατί έρχεται η σειρά σου και λες “Αχ να μην είμαι αυτός που θα τον αναγκάσει το παιχνίδι, να τραβήξει αυτή την κάρτα και καταστρέψει όλη την παρτίδα”. Φίλε μου όμως μην το λες. Μην το ανοίγεις το στόμα σου. Γιατί θα έρθει αυτή η κάρτα. Και ξαφνικά τα πρόσωπα των συμπαιχτών σου θα μετατραπούν σαν αυτά των λύκων που πέφτουν να σε φάνε. Και στην αγέλη φυσικά πάντα, μα πάντα, υπάρχει ένας ηγέτης από τους συμπαίχτες σου. Αυτός ο “ηγέτης” είναι ξαφνικά σαν να πήρε παράσημο και πρέπει να πει στους άλλους παίχτες για το τι να κάνουν. Αυτός είναι και ο πιο δύσκολος να τον αντιμετωπίσεις στα συνεργατικά παιχνίδια. Γιατί με βίας σηκώνεις το βλέμμα σου και αυτός θέλει να σε φάει τόσο πολύ, που έπαιξες χάλια –  γιατί εξάλλου το παιχνίδι σε ανάγκασε αλλά δεν έχει σημασία – που μοιάζει σαν την Ούμα Θέρμαν από το “Kill Bill”. Μπορεί να φωνάζει, να δείξει φανερά τον εκνευρισμό του, σαν να στρατολογεί όλους τους συμπαίχτες σου και εσύ απλά να κοιτάς χαμένος το ταμπλό, χωρίς να καταλαβαίνεις γιατί γίνεται αυτό που γίνεται. Και αφού κάποια στιγμή ξεπεράσεις τα πυρά με μερικούς επιδέσμους, η παρτίδα συνεχίζεται. Και ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο ε? Έλα που δεν ξέρεις… Έχεις την κάρτα του προδότη… Ποιος είναι ο προδότης? Μα αυτός που σε ορίζει το παιχνίδι από την αρχή. Ο Σκοπός δεν είναι να κάνεις τους συμπαίχτες σου να κερδίσουν. Σκοπός είναι να κερδίσεις μόνο εσύ. Αλήθεια τώρα?

Θέλετε λίγο να το αναλύσουμε αυτό? Δηλαδή τι προσφέρει ένας προδότης στο παιχνίδι? Ότι παίζεις δύο ώρες έχοντας δώσει τον καλύτερο σου εαυτό και ξαφνικά ανάμεσα σε καμιά 6+ παίχτες μέσα στην νεκρική σιγή, πετάγεται ένας και φωνάζει “Κέρδισα!!!”. Και τι έχεις κερδίσει? Το έχεις σκεφτεί? Το ότι οι συμπαίχτες σου έχουν επενδύσει δυο ώρες και βάλε σε μια παρτίδα, γιατί τα συνεργατικά παιχνίδια κρατάνε και πολύ, και εσύ τους την χάλασες σε κάνει χαρούμενο? Είναι αληθινή ιστορία. Έχω δει ζευγάρι να τσακώνεται άσχημα γι αυτό το λόγο. Γιατί ξαφνικά ο ζουζούνος, όπως τον φώναζε το έτερο ήμισυ, πετάγεσαι μέσα στην ησυχία και πανηγυρίζει. Φίλε μου μη το κάνεις αυτό στο ταίρι σου, που δεν ξέρει να χάνει. Ακολουθεί ένας καυγάς και μαθαίνω ξαφνικά ότι ο “ζουζούνος” δεν είναι και τόσο μελισσούλης όσο φαινόταν. Η κατάσταση πια έχει ξεφύγει από την ομόνοια των συνεργατικών παιχνιδιών.  Είναι σαν αυτή την τελευταία ζαριά που ρίχνεις και κρίνεται εκεί όλη η παρτίδα. Και φυσικά εσύ θα πρέπει να την ρίξεις.

Υπάρχουν όμως και στιγμές που το συνεργατικό παιχνίδι, θα αφήσει παίχτη της επιλογής σας, να ρίξει αυτή την ζαριά. Και εκεί φίλε πόσο το ευχαριστιέμαι. Ξαφνικά ως δια μαγείας όλοι οι συμπαίχτες σας –  όπου πριν ένα λεπτό είχανε άποψη για όλα – κάνουν στην άκρη. Και θυμάστε τον συμπαίχτη σας από το “Kill Bill” που λέγαμε? Με βαριά στιβαρή φωνή κοκορεύεται και το παίρνει πάνω του. Ρίχνει τα ζάρια και η παρτίδα έχει χαθεί. Εκεί να δείτε τι πανηγύρι γίνεται. Το καλύτερο για μετά  θα είναι ότι θα γίνει περισσότερος χαμούλης αν μετά παίξετε κάποιο ανταγωνιστικό παιχνίδι καπάκι. Όλοι οι παίχτες ξαφνικά συνεργάζονται να πάνε κόντρα στον παίχτη όπου στο συνεργατικό παιχνίδι έχασε την παρτίδα. Λες και οι άλλοι συμπαίχτες γίνανε αόρατοι. Αυτός ο “Alpha” όπως τον αποκαλούν οι geeks, παίχτης φταίει για όλα. Αυτός ο alpha παίχτης είναι και αυτός που συνήθως κάνει και του κεφαλιού του. Είστε σε ένα dungeon. Κοιτάζεστε μεταξύ σας με μια σοβαρότητα λες και εκείνη την ώρα κρίνεται η ζωή σας. “Θα πάμε δεξιά”. Συμφωνείτε όλοι. Αυτός όμως ο Alpha δεν θα πάει δεξιά ποτέ. Βασικά και να του μιλάτε στον “Πύργο λειτουργάγανε”. Πάντα θα κάνει του κεφαλιού του και πάντα θα πάρει τις χειρότερες αποφάσεις. “Μην πας εκεί, είναι το μεγάλο boss του παιχνιδιού”. Και σωστά μαντέψατε είναι όντως το μεγάλο boss. Και με βλέμμα αγελαδίσιο γυρνάει σας βλέπει και λέει “ Είναι όντως εκεί… Πως το ξέρατε?”. Και χαζογελάει. Και κάπου εκεί αναρωτιέστε γιατί το dungeon crawler δεν έχει το PvP (Player versus Player). Ήταν τόσο χαζοί οι σχεδιαστές? Επίτηδες το κάνανε?

Θα νομίζετε διαβάζοντας όλα τα παραπάνω, ότι μισώ τα συνεργατικά παιχνίδια. Απεναντίας. Μπορώ να σας πω ότι τα υπεραγαπώ. Γιατί πάντα σε βάζουν σε όλες αυτές τις δύσκολες και περίεργες καταστάσεις που καλείσαι να ξεπεράσεις όσο παίζεις. Εξάλλου υπάρχει και το σενάριο να κερδίσετε όλοι οι παίχτες την παρτίδα. Και εκεί να όπου ο χαζός φίλος σου που τον έχεις φωνάξει για το minimum αριθμό παιχτών ,ξαφνικά είναι ένας υπερήρωας με πανοπλία και θες να τον αγκαλιάσεις…. Εκεί όπου μαζεύεστε όλοι και θυμάστε όλα αυτά που έχετε περάσει στο “Pandemic” και πως μερικοί παίχτες σας, σας δώσανε το χέρι και σας σώσανε από την πανούκλα…. Εκεί όπου ο ζουζούνος είναι όντως ζούζουνος και ξαφνικά η βραδιά φαίνεται για αργότερα υποσχόμενη… Μέσα σε όλο αυτό τον σαδισμό των συνεργατικών επιτραπέζιων υπάρχει και ένας παράγοντας όπου πάντα θα μας κάνει να παίζουμε αυτά του είδους τα παιχνίδια. Και δεν είναι τίποτε άλλο από την καθαρή μας διασκέδαση. Καλές παρτίδες λοιπόν!   

Βρείτε τις καλύτερες τιμές, που αλλού?

Σχετικά με Δημήτρης Δρακόπουλος

Δημήτρης Δρακόπουλος
O Δημήτρης δουλεύει σε ταξιδιωτικό πρακτορείο και στον ελεύθερο χρόνο του, του αρέσει να ταξιδεύει σε άπειρες παρτίδες gaming… Διαθέτει αδυναμία για τα παράξενα παιχνίδια και είναι γνωστός για την ικανότητα του να βγάζει στο τραπέζι ότι πιο παράξενο και πρωτότυπο υπάρχει στο χώρο των επιτραπέζιων παιχνιδιών. Δηλώνει φανατικός gamer και μας εξομολογείται τις ιστορίες του ενώ ως σχεδιαστής παιχνιδιών μας έχει χαρίσει το πανέμορφο Drum Roll, έξυπνο eurogame στο χώρο του Τσίρκου...

Δείτε επίσης...

Rurik Dawn of Kiev – 5 Minute Review

Ένα γρήγορο video review διάρκειας 5 λεπτών για το επιτραπέζιο παιχνίδι Pipeline, όπου σε λίγα …