The Hobbit: The Defeat of the Evil Dragon Smaug (2001)

Εν Ελλάδι ο τίτλος αντιστοιχούσε σε Χόμπιτ: Η Ήττα του Κακού Δράκου Σμογκ και ήταν ένα από τα πρώτα “Middle-earth” επιτραπέζια μου. Ακόμα θυμάμαι το πόσο εύκολα ερωτεύτηκα τον κόσμο του Tolkien παρακολουθώντας τη “Συντροφιά του Δαχτυλιδιού”, πρώτη ή δευτέρα δημοτικού τότε. Από ότι καταλάβατε το σημερινό review θα έχει να κάνει με παιδική νοσταλγία, το ίδιο το επιτραπέζιο βρίσκεται – από τότε – σώο και αβλαβές (με μόνη διαφορά τις οδηγίες που έχουν χαθεί – αλλά αντικατασταθεί, δόξα το :bgg: ) στη ντουλάπα μου μαζί με λοιπά καλούδια. Για να μην σας κουράζω, έχουμε να κάνουμε με ένα απλό – και χωρίς ιδιαίτερο βάθος επιτραπέζιο για παιδιά, αλλά…

Components:

Ένα μεγάλο και με πολύ όμορφο – με μια δόση μελαγχολίας – artwork, ταμπλό, όπου στη μέση φιλοξενεί ένα πλαστικό Lonely Mountain καθώς και έναν χάρτινο Smaug στη κορυφή. Πάρα πολλά γυάλινα και διαφόρων χρωμάτων διαμάντια στολίζουν το βουνό, βάζοντας τους παίκτες που φτάνουν κοντά να προσπαθήσουν να τα κάνουν δικά τους. Καρτέλες για κάθε παίκτη ώστε να κρατά κάποιες σημειώσεις, δύο τράπουλες: η μία με περιπέτειες και η άλλη με κάρτες που θα βοηθήσουν τους παίκτες στις περιπέτειες αυτές, δύο D6 καθώς και ένα D20 (που χρησιμοποιήται για να κλέψεις τα διαμάντια του Smaug).

Σκοπός:

Οι παίκτες γυρνάνε γύρω γύρω το ταμπλό μαζεύοντας πόντους περιπέτειας, θαυμαστά αντικείμενα όπως το Orcrist “the Goblin Cleaver” ή το Glamdring “the Foe-hammer” και φυσικά πολύτιμα πετράδια. Όταν φτάσετε στο κατώφλι του Smaug προσθέτετε τα πετράδια και τους πόντους περιπέτειας που έχετε μαζέψει μέχρι τότε. Έπειτα ρίχνετε το D20 και αν το αποτέλεσμα είναι ίσο ή μικρότερο του παραπάνω αθροίσματος, καταφέρνετε και κλέβεται ένα από τα πετράδια του Smaug. Όταν τελειώσουν τα πετράδια από το Βουνό, τότε ο Smaug πέφτει νεκρός και ο παίκτης με τα περισσότερα πετράδια/πόντους περιπέτειας είναι νικητής!

Final Thoughts:

Δε θα έλεγα απαραίτητα ότι είναι το παιχνίδι, που απευθύνεται στο πατέρα που θέλει να μυήσει τον μικρό του γιο, στο θαυμαστό κόσμο του Tolkien (γιατί όχι να μου πείτε). Αντίθετα μια Tolkienοπαρέα θα πέρναγε καλά (για περίπου τρία τέταρτα – τόσο κρατάει) μέσα από τις περιπέτειες μέχρι το Lonely Mountain, όπου θα χρειαστεί από το να απαντήσει στα αινίγματα του Gollum μέχρι να τραγουδήσει (όντως δεν κάνω πλάκα) για το Great Goblin ώστε να καλμάρει τη κατάσταση του Thorin και της Company στο Goblin Town. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα χειμώνα, μαζί με κρύα μπύρα και οπωσδήποτε, μακριές Χόμπιτ-πίπες! Κινήστε από το Bag End – The Edge of the Wild, διασχίστε τα Misty Mountains, την Eagle’s Eyrie, το Mirkwood, το Long Lake και τέλος βρεθείτε αντιμέτωποι με τον ίδιο τον Smaug!