Δείξε μου τι παίχτης είσαι…

[royalslider id=”131″]

Πολλές είναι οι κινήσεις που κάνουμε εμείς οι gamers όταν παίζουμε κάποιο επιτραπέζιο. Αυθόρμητες κινήσεις, συμπεριφορές, συνήθειες, που προδίδουν για το τι είδους παιχνίδια θα έπρεπε να παίζουμε. Έτσι το μόνο που έχετε να κάνετε είναι καμιά φορά να παρατηρήσετε σιωπηλοί τους συμπαίχτες σας και να αφήσετε την φαντασία σας να οργιάσει. Εμείς ξεχωρίσαμε βάλαμε μερικούς παίχτες σε κατηγορίες και τους παρουσιάζουμε παρακάτω.

Πρώτα θα παρουσιάσουμε τον «παίχτη Ugg Tect»! Ο παίχτης αυτός φωνάζει συνέχεια, κάνει νευρικές κινήσεις και γενικά μοιάζει να ζει την παρτίδα. Τόσο πολύ που μοιάζει σαν να κρατάει το ρόπαλο σαν τον πρωτόγονο τύπο στο εξώφυλλο του παιχνιδιού. Με δεν χρειάζονται τόσες φωνές. Καλή και η πώρωση αλλά δεν θα γίνει τίποτα και να χάσεις και κανένα action βρε αδερφέ μου. Δεν είσαι και με τον ορό στο κάτω κάτω. Θα μπορούσε άνετα να παίξει jungle speed, καθώς κανείς δεν θα τολμούσε να πάρει το τοτέμ από την μέση του τραπεζιού (Για να μην τον στείλει στο ΚΑΤ – κρίμα είναι). Δυστυχώς είναι απαγορευτικό για αυτόν να παίξει dexterity παιχνίδια τύπου jenga καθώς είναι σαν να χτίζει παλάτια από τραπουλόχαρτα… (Δεν είμαστε όλοι Dragos Roua, δηλαδή βλέπε καρτοκαστροχτίστης).

Επόμενος παίχτης είναι ο λεγόμενος «στάκαμαν». Έχει μια μανία να στακάρει ότι βρει μπροστά του. Τα κυβάκια το ένα πάνω στο άλλο, τα ξυλαράκια από την «Λίθινη εποχή», τα διαστημόπλοια από το «Cosmic Encounter» κ.ο.κ. Πολλές φορές μπορεί κιόλας να μην προσέχει τους συμπαίχτες του, καθώς είναι πολύ «απασχολημένος» στο έργο του. Μπορεί να φτιάξει ολόκληρα έργα τέχνης από περιεχόμενα και μετά να κάθεται να τα θαυμάζει με περηφάνεια. Θα μπορούσε άνετα να παίξει οτιδήποτε χτίζεις δηλαδή κάτι σαν το Βandu, για να το ευχαριστιέται τουλάχιστον. Αντιθέτως μην του αδειάσετε μπροστά του ένα «τραχανά» από περιεχόμενα, καθώς δεν βλέπω να αφήνει τίποτα μπροστά του. Θα τα βάλει όλα σε τάξη και θα τραβήξει και φωτογραφίες. Υπάρχει μια φράση στο χωριό μου που λέγεται «Στον Πύργο λειτουργάνε». Πολύ απλά εννοούμε ότι μιλάς σε κάποιον που είναι τόσο απορροφημένος σε κάτι που δεν σου δίνει σημασία. Τέτοιος παίχτης είναι ο λεγόμενος «απορροφημένος». Είναι τόσο απορροφημένος που νιώθει όταν του μιλάτε (μετά από τέσσερις με πέντε προσπάθειες και αφού γκαρίξετε) ότι του έρχεται μια φωνή από το υπερπέραν. Χειρότερα ακόμα όταν κάνει κάτι λάθος και του το λέτε ,δεν δίνει καμία σημασία. Όχι γιατί το κάνει επίτηδες, αλλά γιατί αργεί να συνειδητοποιήσει αυτό που ακούει. Προτιμήστε να παίξει κανένα filler ώστε να μην το κουράζει και πολύ, άσε που δεν θα χρειαστεί να είναι και τόσο συγκεντρωμένος. Αντιθέτως μην τολμήσετε να του βάλετε παιχνίδια στρατηγικής τύπου «Chaos in the old World» γιατί θα νομίζει πως είναι ο Θεός του Χάους και θα παλεύει στο μυαλό του, τους αληθινούς του δαίμονες. Τουλάχιστον το ζει. Οπότε μην το επαναφέρετε στην πραγματικότητα φωνάζοντας του «ξυπνώντας» τον.

Τα επιτραπέζια είναι κοινωνικά παιχνίδια. Θα φωνάξεις την παρέα σου και τότε θα αρχίζετε να παίζετε, λέγοντας που και που στα πεταχτά και κανένα κουτσομπολιό, για να σπάει το βαρύ κλίμα της συγκέντρωσης. Τι γίνεται όμως όταν ένας παίχτης, θυμάται κάτι άκυρο σε μια στιγμή που δεν θα έπρεπε να το θυμηθεί? Ξεσπάει ένα μπλα μπλα και εσείς ανυπομονείτε απλώς να τελειώσει για να συνεχίσετε. Αυτός ο παίχτης είναι που δεν καταλαβαίνει καμιά φορά πότε να βάλει ΣΤΟΠ στην ομιλία του. Είπαμε να είμαστε κοινωνικοί, αλλά μπορείς για λίγο να σταματήσεις να μιλάς για να ρολάρει και λίγο η παρτίδα? Πρέπει τώρα να συζητήσουμε για το τι «λέει η αλεπού»? Θα μπορούσε να παίζει άνετα πάρτι-παίχνιδα τύπου taboo, για να δικαιολογείται και λίγο το τόσο μπλα μπλα. Αντιθέτως καλύτερα να μείνει μακριά από παιχνίδια που θέλουν πολύ σκέψη τύπου σκάκι, γιατί απλώς δεν θα αφήσει κανέναν να συγκεντρωθεί. Μπορεί ξαφνικά να πιάσετε κουβέντα, έτσι πως κινήσατε τον ίππο σας, αν σας αρέσουν τα πόνυ….(Γιατί δεν είναι ωραία???) .

Δεν νομίζω πως κάποιος δεν γνωρίζει τα στρουμφάκια. Αλήθεια αν υπάρχει έστω και ένας τότε θα ναι γιατί φοβάται τον Δρακουμέλ. (Εγώ πάντως όχι, έχουμε και συγγένεια στο επίθετο άλλωστε…)Πάντως υπάρχει ένα που λέγεται «γκρινιάρης». Αυτός ο παίχτης – που δεν είναι και απαραίτητο να μοιάζει και με στρουμφάκι – είναι ο κλασικός παίχτης που γκρινιάζει για το κάθετι. «Μπουχουχου μου πήρανε την ενέργεια που ήθελα, δεν πρόκειται να κερδίσω με τίποτα, είναι χάλια το παιχνίδι…» (και όμως του αρέσει αλλά δεν το παραδέχεται). Το περίεργο είναι ότι κάποια μαγική δύναμη υπάρχει εκεί έξω που ευνοεί τους γκρινιάρηδες. Αλλιώς δεν εξηγείται πως γίνεται και τελικά κερδίζουν στο τέλος. Οι ειδικοί λένε ότι η γκρίνια στην τελική μπορεί να ζαλίζει τους δύσμοιρους συμπαίχτες του, κάνοντας τους να χάσουν την συγκέντρωση τους. Έτσι θα μπορούσε άνετα να παίξει «γκρινιάρη» αλλά και εκεί θα τα έβαζε με το ζάρι. Οπότε δώστε του συνεργατικά παιχνίδια , χωρίς προδότη (γιατί θα είναι σίγουρα αυτός ο προδότης και θα γκρινιάζει και πάλι), για να βρείτε την υγειά σας. Τουλάχιστον αν χάσετε μπορείτε να γκρινιάζετε όλοι μαζί και να το ευχαριστηθείτε.

Έλεγε κάποτε η Ακρίτα «Είσαι ο πιο αδύναμος κρίκος, λυπάμαι πολύ». Ας το παραδεχτούμε. Όλοι λίγο ή πολύ έχουμε γνωρίσει έναν παίχτη ο οποίος ο «κακομοίρης» όσο και να το προσπαθεί δεν μπορεί να καταφέρει να κερδίσει (εξάλλου δεν έχουνε όλοι τα δικά μου GP –«Geek points»– βεβαίως βεβαίως). Αυτός φυσικά είναι ο πιο συμπαθητικός τύπος στην παρέα. Γιατί όχι μόνο παίζει επιτραπέζια με την προσοχή που πρέπει, δεν χρειάζεται να τον υπολογίζουμε και σαν αντίπαλο στο παιχνίδι. Γι αυτό τον φωνάζουμε και πάντα στην παρέα (σατανικό γέλιο). Όμως έρχεται κάποια στιγμή που θα κερδίσει. Τα φλας ανάβουν και οι παίχτες αναρωτιούνται πως έγινε αυτό (Το Bing Bang φταίει οπότε όλα ΟΚ). Εντάξει ας μην είμαστε πολύ κακοί. Θα κερδίσει και αυτός ο παίχτης καμιά φορά (δραματική μουσική). Του ταιριάζει να παίζει τυχερά παιχνίδια τύπου καζίνο και ζαράκια ενώ στην στρατηγική με στοιχεία euro, το προσπαθεί αλλά δεν τα καταφέρνει και πολύ συχνά. Τουλάχιστον προσπαθεί.

Τέλος αφού μιλήσαμε για ζαράκια, αφήσαμε για το τέλος το πιο σπαστικό. Θυμάμαι κάποτε έπαιζα με μια ξαδέρφη μου η οποία όταν ήμασταν μικροί, πρέπει να έκανε μπάνιο με τετράφυλλα τριφύλλια, να την ντύνανε με ρούχα που είχε σχέδια με πέταλα αλόγου ή απλά να είχε τον Γκαστόνε πατέρα. Αλλιώς δεν εξηγείται πως κατάφερνε στα τυχερά παιχνίδια να της έρχονται όλα γάντι. Έλεγε για παράδειγμα στην Μονόπολη: (Τι γελάς? Επειδή δεν παίζουμε Μονόπολη σήμερα? Μάθε πως κάποτε παίζαμε) «Μόνο με έξι δεν θα χρεοκοπήσω». Και έφερνε έξι! Έλεγε στο Μπίνγκο (ΟΚ τότε δεν ήξερα το Κατάν…εντάξει?) μονίμως…. την λέξη «Μπίνγκο»!! Απορώ γιατί δεν μετονομάσανε το παιχνίδι «Μπίνγκο Αδριανή! (Δηλαδή το όνομα της ξαδέρφης μου)… Πάντως μπήκατε στο νόημα. Ο παίχτης αυτός έχει διαβολεμένη τύχη! Μπορεί να κερδίσει άνετα σε οποιοδήποτε τυχερό παιχνίδι, ενώ ακόμα και στα παιχνίδια στρατηγικής θα κάνει κάτι κουλές κινήσεις και θα του βγουν καμιά φορά! Μάλιστα χασκογελάει πονηρά λέγοντας «Α! Δεν το ξέρα πως θα μου βγει» (Και εσείς τρώτε το καπέλο σας). Αποφεύγει να παίξει…μάλλον τίποτα. Πάντοτε πάει με το «τυχερό του φυλακτό» μπροστά. Κοινώς αν έχεις τύχη διάβαινε!

Η λίστα αυτή θα μπορούσε να μεγαλώσει αρκετά. Θα μπορούσε μάλλον να μην τελειώσει και ποτέ… Απλά καμιά φορά έχει πλάκα να παρατηρείτε το στυλ, τις κινήσεις ή το πως παίζουν οι συμπαίχτες σας. Γιατί χάρη σε αυτούς έχετε ιστορίες και να λέτε αλλά και να θυμάστε για αυτούς. Όμως τώρα έχετε και άλλον έναν λόγο:  Χάρη σε αυτόν τον «οδηγό στρατηγικής» θα ξέρετε και τι επιτραπέζιο να πασάρετε και στους συμπαίχτες σας.  Κοινώς δείξτε μου τον συμπαίχτη σας για να σας πω τι να παίξει. Τι του ταιριάζει επιτέλους…!

….του Δημήτρη Δρακόπουλου