Κεντρική / History & Games / Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ – The Lost Expedition

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ – The Lost Expedition

Δείτε τι καινούργιο, μόλις έφτασε...

Μια συνήθεια που έχω και μου αρέσει αρκετά, είναι να δημιουργώ ιστορικούς αλγόριθμους. Να συνδέω δηλαδή φαινομενικά άσχετα πράγματα από τα καθημερινό μου γίγνεσθαι με ιστορικά γεγονότα μεγαλύτερης ή μικρότερης σημασίας και πως αυτά τα γεγονότα που συνέβησαν εκατοντάδες χρόνια πριν, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από εδώ, επηρεάζουν εμένα σήμερα.

Έτσι λοιπόν θέλω να σας μιλήσω (ή να σας γράψω αν προτιμάτε) το πως για την απόλαυση που παίρνω όταν παίζω μια 20λεπτη παρτίδα του The Lost Expedition, ευθύνεται ένας αυτοδίδακτος χημικός/εφευρέτης, το ποδήλατο, ένα κράτος που εμφανίστηκε και έσβησε από του παγκόσμιους χάρτες και τη μνήμη των ανθρώπων σε μόλις τρία χρόνια, και φυσικά ένας φιλόδοξος Άγγλος αξιωματικός.

Όλα ξεκινούν με το Φυσικό Λάστιχο ή όπως είναι γνωστό ευρύτερα, με το Καουτσούκ. Η χρήση του ήταν ήδη γνωστή εδώ και εκατοντάδες χρόνια στους ιθαγενείς της περιοχής του Αμαζονίου. Οι Ευρωπαίοι το «ανακάλυψαν» στα μέσα του 18ου Αιώνα και άρχισαν να εξερευνούν τους τρόπους χρήσης του. Η ίδια η φύση του υλικού, είναι ιδιαίτερα φθαρτό στη φυσική του μορφή, έκανε όποια προσπάθεια χρήσης του περιορισμένη, τόσο σε χρόνο όσο και σε έκταση. Αυτό άλλαξε το 1839 όταν ένα αυτοδίδακτος χημικός και εφευρέτης ανακάλυψε τη μέθοδο να κάνει το καουτσούκ ανθεκτικό στο χρόνο και άρα ευρέως χρησιμοποιούμενο. Αν και αυτός ο κύριος άλλαξε, με την εφεύρεσή του τον τρόπο που λειτουργεί ο κόσμος, δεν πήρε ποτέ βραβείο Νόμπελ. Η μέθοδός του ονομάζεται vulcanization ή επί το ελληνικότερο εκθείωση καουτσούκ και το όνομά του ήταν Charles Goodyear.

Η εφεύρεση του Goodyear οδήγησε σε μια έκρηξη της ζήτησης του καουτσούκ, σε παγκόσμιο επίπεδο, με φυσικό επακόλουθο την εκτίναξη της τιμής του. Η βιομηχανική πλέον χρήση του υλικού οδήγησε και μια σειρά προϊόντων που σχετιζόταν με αυτό να ακολουθήσουν μια εκθετική αύξηση στην παραγωγή τους με κυρίαρχα το ποδήλατο, όπου πλέον άρχισε να χρησιμοποιείται ευρέως από κρατικές, υπηρεσίες, στρατούς αλλά και αστούς για ψυχαγωγία, αλλά και το αυτοκίνητο, όπου οι πρώτες μονάδες παραγωγής του, άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους.

Τον 19ο Αιώνα και μέχρι και την πρώτη δεκαετία του 20ου μοναδικός παραγωγός/προμηθευτής ήταν η Βραζιλία. Το καουτσούκ αποτελούσε μια σημαντική πηγή εισοδήματος για τους πλούσιους πλέον γαιοκτήμονες, αλλά και για κάθε επίδοξο Βραζιλιάνο τυχοδιώκτη. Στα αχανή δάση της Αμαζονίας νέες μονάδες συλλογής καουτσούκ εμφανίζονταν. Μια τέτοια περιοχή υπήρχε και «ανακαλύφθηκε» από τους Βραζιλιάνους στο δυτικό άκρο της ζούγκλας, η Άκρε. Το μοναδικό της μειονέκτημα ήταν ότι άνηκε στο μικρότερο και φτωχότερο κράτος της Βολιβίας. Από το 1860 και για 40 περίπου χρόνια οι Βραζιλιάνοι συνέρρεαν κατά εκατοντάδες στην Άκρε με αποτέλεσμα στο τέλος του 19ου αιώνα να αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων.

Στην περιοχή άρχισε να αναπτύσσεται μια ακμάζουσα αστική τάξη από Βραζιλιάνους φυσικά. Και όπως κάθε αστική τάξη που σέβεται τον εαυτό της ήθελε να πληρώνει λιγότερους ή και καθόλου φόρους, ειδικά σε ένα ξένο κράτος. Έτσι το 1899, οι αυτονομιστικές/αποσχιστικές τάσεις που σιγόβραζαν, εκδηλώθηκαν εκρηκτικά. Με την οικονομική υποστήριξη Βραζιλιάνων εντός και εκτός Άκρε, ένα σώμα μισθοφόρων σχηματίσθηκε και μετά από κάποιες μικρο αψιμαχίες με υποτυπώδεις Βολιβιανές μονάδες, ο ηγέτης της εξέγερσης Luis Gálvez Rodríguez de Arias (Ισπανός δημοσιογράφος και διπλωμάτης χαμηλού βαθμού) ανακήρυξε την ανεξαρτησία του «κράτους» στις 14 Ιουλίου 1899. Η Άκρε απέκτησε δική της σημαία, νόμισμα και γραμματόσημο.

Μετά την αντίδραση της Βολιβίας, αλλά και την υποστήριξή της από τις ΗΠΑ, το επίσημο κράτος της Βραζιλίας υποχρεώθηκε μόλις 8 μήνες μετά στις 15 Μαρτίου 1900, να στείλει δικά της στρατεύματα να καθαιρέσουν τον de Arias και να επιστρέψουν την Άκρε στην Βολιβία. Το status quo στην περιοχή δεν άλλαξε με αποτέλεσμα να γίνουν άλλες δύο εξεγέρσεις με σκοπό την ανεξαρτησία, το Νοέμβριο του 1900 και τον Ιανουάριο του 1903. Τα γεγονότα αυτά οδήγησαν στην συνθήκη της Πετρόπολης στις 11 Νοεμβρίου 1903, με το συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι της Άκρε να αποδίδεται στην Βραζιλία, ένα μικρό κομμάτι στην Βολιβία ενώ στο παιχνίδι της διεκδίκησης μπήκε και το, μέχρι τότε, ουδέτερο Περού (η Άκρε ήταν στο τριεθνές μεταξύ Βραζιλίας, Βολιβίας και Περού).

Γίνεται εύκολα κατανοητό ότι η ακριβής χάραξη συνόρων μέσα σε μια πρακτικά αδιάβατη ζούγκλα, είναι έργο σχεδόν ακατόρθωτο και μόνο εξαιρετικά έμπειροι χαρτογράφοι μπορούν να το φέρουν εις πέρας. Επίσης θα έπρεπε να είναι από μία χώρα ουδέτερη και κοινής αποδοχής. Και η προφανής απάντηση, εκείνη την εποχή, ήταν η Μεγάλη Βρετανία. Οι Βρετανοί αποδέχονται την πρόσκληση και αποφασίζουν να στείλουν μια ομάδα, μέλος της οποίας είναι και ένας ο αξιωματικός που έμελλε να γίνει διάσημος και φυσικά ο πρωταγωνιστής του παιχνιδιού μας. Το μέλος αυτό ήταν ο αντισυνταγματάρχης Percival Harrison Fawcett. Η αποστολή έφτασε στην περιοχή το 1906 και κατόρθωσε να ολοκληρώσει την αποστολή της.

Ο Percy Fawcett γεννήθηκε στις 18 Αυγούστου 1867 στο Ντέβον της Αγγλίας και εκτός από αξιωματικός ήταν χαρτογράφος, γεωγράφος αλλά και αρχαιολόγος. Ο πατέρας του ήταν ο Edward Fawcett, ο οποίος ήταν επίσης αξιωματικός στον Αγγλικό στρατό, αλλά και πολύ γνωστός παίκτης κρίκετ ενώ ο αδερφός του ήταν ο Edward Fawcett ο οποίος ήταν γνωστός ορειβάτης της εποχής, αποκρυφιστής ( πολύ της μόδας στην Βικτωριανή Αγγλία), αλλά και συγγραφέας βιβλίων ανατολικής εσωτερικής φιλοσοφίας και περιπετειών δράσης. Φίλοι του ήταν οι H. Rider Haggard και ο Arthur Conan Doyle! Με δύο λόγια μια οικογένεια pure adrenaline junkies και occultists που λεν και στο χωριό μου!

Ο Fawcett, στη διάρκεια της πρώτης αυτής αποστολής, μαγεύτηκε από την Αμαζονία, αλλά και τους θρύλους για τη χαμένη πόλη του Ελ Ντοράντο ή Ζ όπως την έλεγε ο ίδιος. Μετά τη ολοκλήρωση της αποστολής ο Fawcett γύρισε στην πατρίδα του για να επιστρέψει όμως στην περιοχή ξανά το 1908 και το 1910 με σκοπό τη χαρτογράφηση ποταμών. Το 1910 παραιτήθηκε από τον Βρετανικό στρατό για να αφοσιωθεί στις αναζητήσεις του. Σε νέες αποστολές του, το 1913 και το 1914 ανέπτυξε έντονα την άποψη ότι η χαμένη πόλη της Ζ βρισκόταν κάπου στην περιοχή του Μάτο Γκρόσο χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την Άκρε. Ο Fawcett έκανε άλλες τρεις αποστολές στην Αμαζονία με τελευταία και πιο γνωστή αυτή του 1925. Ο Percival Harrison Fawcett μαζί με το γιο του και ένα φίλο του εξαφανίστηκαν στις 29 Μαΐου 1925. Έγινα αρκετές αποστολές μετά από αυτό το γεγονός με σκοπό να βρουν τα ίχνη του, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Κάποια αντικείμενα του που ήρθαν στο φως μετά, όχι μόνο δεν έλυσαν το μυστήριο του τι απέγινε, αλλά αντίθετα γιγάντωσαν το θρύλο του. Βιβλία γράφτηκαν, ταινίες γυρίστηκαν και φυσικά σχεδιάστηκε και ένα επιτραπέζιο παιχνίδι!

Έτσι την επόμενη φορά που θα σηκώσετε το ξύλινο meeple για να το προχωρήσετε μια θέση στις κάρτες μονοπατιού, αν σας φανεί πιο βαρύ θα είναι γιατί κρύβει όλη αυτή την ιστορία πίσω του και αν κατά τη διάρκεια της περιπέτειάς σας στη ζούγκλα βρείτε κάτι σχετικό με τον Fawcett, just let me know!

Κάντε click παρακάτω στο εξώφυλλο του κουτιού του παιχνιδιού για να μεταβείτε στην σελίδα καταχώρησης με περισσότερες πληροφορίες, κριτική για το παιχνίδι και άλλες ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες:

Βρείτε τις καλύτερες τιμές, που αλλού?

Σχετικά με Αντρέας Δάγλας

Αντρέας Δάγλας
Τι πρέπει να ξέρει κάποιος για τον Αντρέα που να είναι τόσο ενδιαφέρον για να το διαβάσει; Μάλλον τίποτα. Αν όμως φτάσατε μέχρι εδώ διαβάζοντας, τότε θα πάτε και παρακάτω. Γεννήθηκε το 1968 (μια μάλλον μέτρια χρονιά για τα κρασιά), στη Λευκάδα. Φοίτησε στη Βιομηχανική Πειραιά, αλλά βιομήχανος δεν έγινε. Έγινε όμως πατέρας δύο παιδιών και πασχίζει να είναι καλός σ αυτό το ρόλο. Λατρεύει τα κόμικς, την ιστορία και να παίζει. Προσωπικός του παράδεισος είναι το Μεγανήσι Λευκάδας.

Δείτε επίσης...

WHAT’S NEW? – GKR Heavy Hitters

Όποιος σας πει ότι αυτό που τον τράβηξε αρχικά στο GKR Heavy Hitters ήταν πριν …