Κεντρική / Hot Topics / CONFESSIONS of a GAMER: “5 Πράγματα που θα ήθελα να ξέρω πριν ξεκινήσω με το hobby”
Δείτε τι καινούργιο, μόλις έφτασε...

CONFESSIONS of a GAMER: “5 Πράγματα που θα ήθελα να ξέρω πριν ξεκινήσω με το hobby”

Πριν κάτι χρονάκια παραβρέθηκα σε μια λέσχη με πάρα πολύ κόσμο. Τραπέζια παντού, φασαρία και κόσμο να παίζει επιτραπέζια. “Αλήθεια” σκέφτηκα “είναι δυνατόν να παίζουν όλοι αυτοί επιτραπέζια? Λένε ότι όλοι κρύβουμε ένα μικρό παιδί μέσα μας μέχρι να το ανακαλύψουμε”. Αυτά θα μπορούσαν να ήταν τα λόγια ενός που δεν έχει ασχοληθεί με το χόμπι. Που ακούει επιτραπέζια και νομίζει ότι τα επιτραπέζια όλα είναι η Monopoly και το Taboo. Όλα τα υπόλοιπα υπάρχουν σε ένα διαφορετικό πλανήτη.

Έτσι ήταν και αυτή η λέσχη. Ένας άλλος πλανήτης όπου με περίμενε να τον ανακαλύψω. Κάθισα δειλά σ ένα τραπέζι και ξεκίνησα να παίζω. Και κάπου εκεί τριγυρνάει ακόμα η ατάκα μιας κοπέλας στο μυαλό μου “Τελικά εσείς οι boardgamers είστε πολύ φυσιολογικά άτομα”. Και ακόμα καλύτερα η απάντηση του φίλου μου “ Δηλαδή δεν είμαστε με τρία χέρια όμως μας περίμενες ε?”. Γελάτε αλλά κάπως έτσι σκέφτονται οι άνθρωποι σε πράγματα που δεν ξέρουν μέχρι να κολλήσουν. Έτσι κόλλησα και εγώ και ευχόμουν όπως σε όλα τα νέα πράγματα να υπήρχε ένας οδηγός που να με προειδοποιούσε για κάποια θέματα στο χόμπι μας.

Καταρχήν βλέπεις χαρούμενα θέματα, ταμπλό κάρτες σκορπισμένες, μινιατούρες και χρώματα και σκέφτεσαι “Το επιτραπέζιο είναι στην ουσία ένα παιχνίδι. Τα παιχνίδια δεν στοιχίζουν έτσι?”. Δεν στοιχίζουν αν παίζεις για παράδειγμα παντομίμα. Τα επιτραπέζια στοιχίζουν αρκετά. Και για όποιον δεν κατάλαβε είπαμε ότι στοιχίζουν? Καταρχήν μέσος όρος ένα μέσο επιτραπέζιο είναι κάπου στο τριαντάρι αν δεν έχει μέσα πολλά μπλιμπλίκια.  Και άντε το δίνεις το τριαντάρι θα παίξεις μια, δυο το πολύ? Μετά θα αναζητήσεις κάτι όμοιο του ή και καλύτερο και μετά πιο καλύτερο από το καλύτερο και ξαφνικά έχεις μια συλλογή από τριάντα επιτραπέζια κάπου στον πρώτο μήνα χωρίς να το καταλάβεις. Ο ενθουσιασμός φίλε μου μας κάνει να κάνουμε πολλά πράγματα αυθόρμητα χωρίς σκέψη. Χωρίς σκέψη θα αγοράσεις και τις δέκα επεκτάσεις ενός επιτραπέζιου που δεν θα παίξεις στην τελική ούτε τις μισές. Και όχι δεν γκρινιάζω. Είμαι περήφανος κάτοχος 120 επιτραπέζιων. Απλά σκέφτομαι τελικά ότι μάλλον πια είμαι υπέρ της ποιότητας παρά της ποσότητας. Οπότε βγάλτε μία κόλλα χαρτί και σημειώστε τα λόγια μου. Θα ήθελα να ξέρω ότι το χόμπι μας δεν είναι φθηνό, αλλά τελικά αν δεν πάθεις δεν θα μάθεις.

Θυμάμαι ότι όταν μετακόμισα πια για να μείνω με την γυναίκα μου, έφερα και από το σπίτι μου μια βιβλιοθήκη. Και εκεί συνειδητοποίησα άλλο ένα πράγμα για τα επιτραπέζια. Τα επιτραπέζια πιάνουν χώρο. Δεν είναι γραμματόσημα για να τα βάλεις σ ένα τετράδιο. Αν έχεις μάλιστα και μερικά Big Boxes εκεί την έχεις φίλε μου πολύ άσχημα. Έλεγα λοιπόν για την μετακόμιση και φυσικά η γυναίκα μου δεν μπορούσε να δεχτεί ότι σε μία τόση μικρή βιβλιοθήκη θα στοιβαζόντουσαν άτσαλα τόσα επιτραπέζια. “Θα μπει μία τάξη” Και εκεί που νόμιζα ότι θα πρέπει να κρύψω μερικά για να μη γκρινιάζει, τελικά μου είπε ότι θα πρέπει να αγοράσουμε βιβλιοθήκη για να βάλουμε τα επιτραπέζια μου και τα βιβλία της. Πήγαμε σ ένα πολύ γνωστό μεγάλο κατάστημα και αγόρασα αυτή την τεράστια βιβλιοθήκη που με καμάρι στολίζει το χολ μου. “Ευκαιρία να βάλω τα βιβλία μου σε μια τάξη, αφού βάλεις τα επιτραπέζια σου πρώτα”. Είπε η γυναίκα μου. Μετά κατάλαβε ότι τα βιβλία της θα ήταν τα αδικημένα τελικά καθώς σε αυτή την τεράστια βιβλιοθήκη το μόνο που θα χώραγε ήταν τα επιτραπέζια μου. Αργότερα με “εκδικήθηκε” καθώς αγοράσαμε και παπουτσοθήκες όπου δεν χωράει κανένα δικό μου παπούτσι, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Η ουσία είναι ότι ξέρω άτομα που έχουν την συλλογή τους διασκορπισμένη σε πολλά σπίτια…Οπότε κάντε χώρο αν θέλετε να έχετε πολλά επιτραπέζια.

Ο ανταγωνισμός είναι καμιά φόρα είναι δεύτερη φύση του ανθρώπου. Μπορεί ακόμα και τα επιτραπέζια να μας βγάλουν το χειρότερο μας εαυτό. Έχω διαβάσει λέει φόρουμ ψυχολογικής υποστήριξης για άτομα που παίξανε “Diplomacy” με τα κολλητάρια τους και κάνανε να μιλήσουν ένα χρόνο. Άλλοι λέει παίξανε ένα συνεργατικό παιχνίδι και ανακαλύψανε ότι υπάρχει ένας προδότης ανάμεσα τους και αρχίσανε να τσακώνονται. Είναι μέρος του παιχνιδιού ή τελικά κάτι που ξεφεύγει από το παιχνίδι? Έχω δει ζευγάρια να λένε μεταξύ τους “Ζουζουνάκι μου θα είμαστε ομάδα” και τελικά τα ζουζούνια αν δεν τα πάνε καλά στο παιχνίδι, γίνονται σφήκες και κάνουν επίθεση ο ένας στον άλλον. Ταμπλό να σηκώνονται στον αέρα, άλλοι να παίζουν γιατί δεν έχουν καταλάβει το παιχνίδι, αλλά να παίζουν, για να την σπάσουν σε άλλους. Υπάρχουν και παρατάξεις. Λέγονται “Eurogamers” και “Ameritrashers”. “Eurogamers” επιτραπέζια Ευρωπαϊκής προέλευσης που συνήθως κάτι χτίζεις. Το πιο σύνηθες είναι Καθεδρικός ναός. Τα “Eurogames” φαίνονται αθώα και χαρούμενα μέχρι να σου πάρει κάποιος την θέση στο ταμπλό που τόσο ήθελες και εκεί να αρχίσει το πανηγύρι.  “Ameritrash” με φιγούρες και πολέμους. Τουλάχιστον εκεί στο περνάει το μήνυμα ότι θα πλακωθείς με τους φίλους σου. “Φορουμοπροφέσορες” και κάθε καρυδιάς καρύδι, προσπαθεί να αποδείξει ότι τα “Eurogames” είναι καλύτερα από τα “Ameritrash” και τούμπαλιν. Τελικά τι μου έδειξε όλη αυτή η ιστορία? Πολύ απλά: “Απολαύστε υπεύθυνα”!.

Καινούργιο επιτραπέζιο. Μετά την κλασική τελετή του σκισίματος της ζελατίνας με το νύχι και τον κλασικό ήχο που κάνει το κουτί όταν το ανοίγεις, σειρά έχουν τα περιεχόμενα… Ο ενθουσιασμός αυτός συνεχίζεται με το κλείσιμο της τελετής διαβάζοντας τους κανόνες. Αχ αυτοί οι άμοιροι κανόνες! Δεν είναι οι κανόνες της Monopoly. Δεν είναι οι κανόνες που μας λέγανε οι μητέρες μας όταν ήμασταν μικρά για παράδειγμα, να μην πειράζουμε το γλυκό, που είχανε φτιάξει για να φιλέψουν τους καλεσμένους. Μάλιστα όσο εξελίσσεται το χόμπι μας εξελίσσονται και οι κανόνες. Υπάρχουν κανόνες από μία σελίδα μέχρι και εκατό σελίδες και βάλε…Αλήθεια? Εκατό σελίδες? Εκατό σελίδες δεν ήταν ούτε η πτυχιακή μου! Έχω ρίξει τόσο διάβασμα σε κανόνες, που όπως λέγαμε, ΑΝ μας βλέπανε οι μανάδες μας να διαβάζαμε τόσο στο σχολείο, τότε θα ήμασταν όλοι προφέσορες! Και άντε να διάβασεις δεν σου λέω… Στην τελική πως θα το παίξεις το παιχνίδι? Έρχεται η στιγμή που θα πρέπει αυτό που έχεις διαβάσει με τόσο κόπο, να το μεταφέρεις στους συμπαίχτες σου. Αν συγκεντρωθούν βέβαια ποτέ και δεν ασχολούνται με το μουντιάλ, με το κινητό τους ή δεν μασουλάνε από βαριεστημάρα. Εντάξει σε ακούω εσένα στο βάθος που λες, “εμένα οι συμπαίχτες μου, βαράνε προσοχή όταν εξηγώ”.  Τις ερωτήσεις όμως μετά δεν θα τις γλυτώσεις. Οι συμπαίχτες σου θα πέσουν πάνω σου, σαν διψασμένοι παπαράτσι και θα σε τρελάνουν στις ερωτήσεις. Για να μην πω αν τολμήσεις και κάνεις λάθος έναν κανόνα. Εκεί φίλε μου, βλέπεις από το πιο ξινισμένο ύφος του φίλου σου, μέχρι και τον ιδρώτα σου με τρόμο, να πέφτει πάνω στο ταμπλό από το κράξιμο που τρως και σου χαλάει και το ταμπλό. Γι αυτό εσύ νεούδι μου να είσαι καλά προετοιμασμένος για εκείνη την ημέρα που θα εξηγήσεις κανόνες. Θα είναι πάντα σαν την πρώτη μέρα στο σχολείο να παίζεται κατά επανάληψη.

Παιχνιδάκι σου λέει ο άλλος. Ένα παιχνίδι πρέπει να έχει αρχή και τέλος. Ένα παιχνίδι για να είναι διασκεδαστικό και να ευχαριστεί τους συμπαίχτες μάλλον δεν θα πρέπει να κρατάει πολύ. Says who? Δεν μπορείς κύριε μου να είσαι συνέχεια με ένα Love Letter και να λες ότι έχει καλυφθεί για σήμερα η ανάγκη σου για επιτραπέζια. Κάποια στιγμή θα θες και το επιτραπέζιο που θα κρατήσει και ένα τετράωρο και βάλε. Μέσα σε αυτό το τετράωρο εσύ θα αγωνίας, θα προβληματίζεσαι αλλά κυρίως θα νιώσεις την “boardgamίνη” να έχει καλύψει την gaming ανάγκη σου.  Και μάλιστα υπάρχουν στιγμές που θα τελειώσεις αυτό το τετράωρο και θα παίξεις καπάκι ένα άλλο επιτραπέζιο. Αυτές τις στιγμές αναπολώ. Γιατί τα επιτραπέζια θέλουν χρόνο. Μάλιστα στην φάση που θα βρίσκεσαι στην ζωή σου, μπορεί να παίζεις και το ανάλογο επιτραπέζιο. Είσαι φοιτητής θα παίξεις 8ωρο, μετά αποκτάς σχέση θα παίξεις 4ώρο, μετά η σχέση σοβαρεύει θα παίξεις 2ωρο, μετά παρακαλάς την σχέση να παίξει αλλά δεν θέλει, επομένως θα παίξεις το πολύ 2ώρο, μέχρι που κάνεις και παιδί και θα παίζεις σε καμία γιάφκα “love letter”. Έτσι είναι φίλοι μου. Όπως και το κάθε χόμπι έτσι και στα επιτραπέζια θες χρόνο, αν θες να ασχοληθείς με πιο σοβαρά επιτραπέζια.

Επομένως όλοι αυτοί που γλυκοκοιτάζουν τα επιτραπέζια, αλλά δεν ξέρουνε τι πάει να πει ταμπλό, ας διαβάσουν αυτό το άρθρο. Όπως και στην ζωή έτσι και στα επιτραπέζια δεν με έπιασε κανείς από το χέρι, να μου δείξει αυτά τα πέντε πράγματα που δεν ήξερα, πριν ρίξω τα πρώτα μου ζάρια στο Catan. Learn the hard way ή η Boardgaming σοφία τελικά με κόπους κτώνται? Το σίγουρο είναι ότι δεν αξίζει ο προορισμός αλλά το ταξίδι που κάνεις. Και επειδή πολύ αμπελοφιλοσόφισα, ακόμα και αν δεν ήξερα όλα τα παραπάνω και ξεκίναγα τώρα θα ήθελα να τα ξαναπεράσω.

Βρείτε τις καλύτερες τιμές, που αλλού?

Σχετικά με Δημήτρης Δρακόπουλος

Δημήτρης Δρακόπουλος
O Δημήτρης δουλεύει σε ταξιδιωτικό πρακτορείο και στον ελεύθερο χρόνο του, του αρέσει να ταξιδεύει σε άπειρες παρτίδες gaming… Διαθέτει αδυναμία για τα παράξενα παιχνίδια και είναι γνωστός για την ικανότητα του να βγάζει στο τραπέζι ότι πιο παράξενο και πρωτότυπο υπάρχει στο χώρο των επιτραπέζιων παιχνιδιών. Δηλώνει φανατικός gamer και μας εξομολογείται τις ιστορίες του ενώ ως σχεδιαστής παιχνιδιών μας έχει χαρίσει το πανέμορφο Drum Roll, έξυπνο eurogame στο χώρο του Τσίρκου...

Δείτε επίσης...

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ – Tulip Bubble

Μια αγαπημένη κατηγορία επιτραπέζιων παιχνιδιών είναι και τα οικονομικά παιχνίδια. Συνήθως της μορφής 18xx αλλά …